Ontsnappen van Corona… in Spanje

In de vorige post kon je lezen hoe wij er rijkelijk laat zijn achtergekomen dat de Coronasituatie in Spanje ernstig was: namelijk twee dagen voor de algehele lockdown werd afgekondigd… Wij besloten in rap tempo naar de Franse grens te rijden in de hoop het daar nog niet zo ernstig was. Wij waren in het zuidelijkste puntje van Spanje, Tarifa, dus hadden een aardige rit voor de boeg. Na één dag rijden waren wij in de provincie Valencia en ineens bedachten wij dat het misschien toch beter was de lockdown in Spanje uit te zitten. Op een plek die wij al kenden en erg mooi vinden, namelijk Chulilla. Onze gedachte was: in Frankrijk zal het niet lang meer duren tot er ook een lockdown komt; ik spreek Spaans dus hier is het makkelijker het lokale nieuws te volgen; ook is het hier makkelijker onze situatie uit te leggen aan politie als wij staande worden gehouden; Spanje is goedkoper en mogelijk duurt de lockdown nog lang; en tot slot, in Spanje worden strenge maatregelen eerder afgekondigd, dus mogelijk is het hier ook eerder voorbij.

Van Chulilla hebben we helaas niet meer dan twee dagen kunnen genieten. Het was een hele goede plek geweest om de lockdown uit te zitten, ware het niet dat er al snel door de politie op onze deur werd gebonsd. Nee, niet om ons weg te sturen, maar om ons te waarschuwen voor ene ‘Rambo de Requena’, een op de vlucht geslagen overvaller met een groen rugzakje en een geweer op zak. Hij had al verschillende auto’s overvallen en onder schot gehouden, máár hij had nog níet afgevuurd. Verder was de politie al twee weken naar hem op zoek, dus moest hij de regio wel goed kennen om zich al die tijd zo goed weten te verstoppen. Of wij hem hadden gezien, en of wij hen op de hoogte willen brengen mocht dat nog gebeuren… En oh ja, dat wij de deuren van onze bus niet zomaar moesten openen mocht er nogmaals op gebonsd worden.

Nou, de schrik zat er aardig in. Er stonden nog drie busjes van klimmers op dezelfde plek en twee daarvan besloten direct te vertrekken naar een andere plek op 45 minuten rijden. Één ander busje van twee Duitsers (Charlotte & Jacob), besloot net als ons te blijven en nog even af te wachten. De volgende ochtend, na een hele slechte nachtrust, waren we alle vier tot de conclusie gekomen dat we hier snel weg wilden. Charlotte & Jacob hadden contact met de mensen van de andere twee busjes en kregen van hen de locatie doorgestuurd. Wij konden daar ook heenkomen. Phew!

Eenmaal daar aangekomen konden weer een beetje bijkomen van de schrik. Het was een hele mooi plek tegenover een klimwand waar we in december ook al twee keer hadden geklommen, Alto Mijares. Naast de drie busjes die we al van de vorige slaapplek kenden (een Duits stel, een Oostenrijks stel en een half Oostenrijks half Welsh stel) waren er nog twee busjes met drie Britse mensen. Het was eigenlijk een hele gezellige sfeer. Wij waren de hele dag bij de bus, gezien je door de lockdown niet mocht klimmen. De Spaanse berg vereniging had een oproep gedaan aan alle klimmers om dit te respecteren aangezien alle ziekenhuizen overvol waren met coronapatiënten. Mocht jij als klimmer een ongeval krijgen en een beroep moeten doen op de Spaanse hulpdiensten, valt dat natuurlijk niet uit te leggen. De anderen gingen wel klimmen (each to their own), en ’s avonds maakten we een kampvuurtje en dronken gezamenlijk wat biertjes, wijntjes en zelfs een fles champagne.

Maar ook deze plek heeft niet lang mogen duren, want op 20 maart kwam de politie. Dat we hier niet mochten staan, zeker niet met zoveel mensen bij elkaar, en uiteraard, al helemaal niet mochten klimmen. Ze waren overigens erg begripvol (de politite agenten waren zelf ook klimmers) en dachten met ons mee over een andere oplossing. Op de heuvel in de verte is een klimmers refugio, die nu natuurlijk dicht is door corona, maar als het mocht van de politie, mochten onze busjes van hem op zijn terrein staan. Dit wilde de agenten wel overleggen met hun leidinggevenden.

Even later waren er nóg twee agenten aangekomen, waarvan er één duidelijk de broek aan had. Ineens waren ze niet meer zo aardig en begripvol, ineens hadden alle agenten mondkapjes op en ineens moesten wij daar écht weg. Ze haalden en boel papieren tevoorschijn en gingen onze gegeven invullen. Hiermee werden de autoriteiten ervan op de hoogte gesteld dat ze ons op deze plek hadden aangetroffen, konden wij de Spaans/Franse grens oversteken en mochten we tóch nog een keer in Spanje aangetroffen worden tijdens de lockdown zouden we een boete krijgen. Even later namen wij afscheid van onze vrienden tijdens de lockdown, en waren wij weer onderweg… Dit keer écht naar Frankrijk!

Een gedachte over “Ontsnappen van Corona… in Spanje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s